De co-assistent by Anne Hermans

Author:Anne Hermans
Language: nld
Format: mobi
Tags: Romans
Publisher: Uitgeverij Podium B.V.
Published: 2010-05-09T22:00:00+00:00

13

‘Klaar voor weer een middagje hechten?’ vraagt Paul, als ik de eerste hulp binnenwandel. Hij werpt een blik op mijn armen en begint te lachen. ‘Maar ga je eerst even fatsoeneren. Je bent net een lopend gipsafgietsel.’

Ik heb de hele ochtend op de gipskamer doorgebracht om de gipsmeesters te assisteren. Met mijn plastic handschoenen rol ik watten om armen en benen en smak er de druipende witte plakkaten tegenaan.

Het opnemen van patiënten op de afdeling chirurgie is de afgelopen weken van belangwekkende taak geruisloos verworden tot een tijdrovend klusje. Pas als ik dat klusje af heb, mag ik naar de OK of de gipskamer. Of mooier nog: naar de eerste hulp. Want dáár gebeurt het: ongevallen, acute buiken, breuken, hechtwonden.

De schuifdeuren gaan open. Een man loopt ons voorbij en beent met grote passen richting de balie, een krijsende baby op zijn arm. Een vrouw dribbelt naast hem, zichtbaar overstuur met doekjes in de weer. Terwijl ik met Paul sta te praten, zie ik uit mijn ooghoek hoe ze de tranen van het babygezichtje veegt. En vervolgens haar eigen neus snuit. Ze verdwijnen de gang in, richting behandelkamers.

Paul knikt me toe. ‘Wil jij ze eerst alleen zien, Elin?’

Als ik de deur sluit, kijkt de vrouw op met roodomrande ogen, een verwilderde blik. Ze kan geen woord uitbrengen. De man staat met de baby in zijn armen, tegen de infuuskar geleund. Hij geeft me een plakkerige hand en begint meteen te vertellen.

‘Van de trap, ze viel zomaar van de trap. We konden... we waren. Mijn vrouw stond haar tanden te poetsen en ik was met het ontbijt bezig. Opeens lag ze beneden.’

Ik werp een korte blik op zijn vrouw. Ze zit nog steeds ineengedoken.

‘Begon uw dochter meteen te huilen?’ vraag ik.

‘Ja, ze huilde direct, en nu nog steeds,’ antwoordt hij, terwijl hij zachtjes door de blonde babyhaartjes streelt.

‘Stil maar, liefje. Papa is hier.’

Ik vraag verder, om een hersenschudding uit te sluiten.

‘Niet overgegeven, nee. En ze reageert nog wel op alles. Maar kijkt u toch vooral naar haar linkerbeentje.’

Hij klinkt zenuwachtig, ongeduldig. Uitvoerig onderzoek ik de baby. Geen buil op het hoofdje, geen schaafwonden of blauwe plekken. Maar het krijsen wordt direct luider als ik aan haar linkerbeentje kom.

Ik verlaat de kamer om met Paul te overleggen en vraag een röntgenfoto aan.

Een half uur later hang ik de foto voor hem op in de artsenkamer.

‘Twijgbreukje in het onderbeen?’ vraag ik.

Paul knikt. ‘Drie weken gips en het zit weer aan elkaar.’

Ik maak een sprong richting deur. ‘Mag ik het ze vertellen?’

Als we de kamer weer binnenkomen, heeft de moeder haar baby op de arm. Vader beent nu nerveus door de kamer. Als ik hen vertel wat er aan de hand is, knikken ze gelaten. Zwijgend sjokken ze achter me aan richting gipskamer.

Ik voel me een beetje ongemakkelijk. Relativerende grapjes zijn nu duidelijk niet op zijn plaats. Ik herinner me de vele communicatielessen tijdens mijn studie. Tijd voor een gevoelsreflectie?

‘Dat hadden jullie ook niet gedacht natuurlijk, vanmorgen, dat jullie in het ziekenhuis zouden belanden?’ stamel ik onhandig.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.